woensdag 8 februari 2017

Help, mama komt haar ex tegen! | Mamablog met humor

Ken je dat? Dat je een ex altijd net tegenkomt op het moment dat het het minst uitkomt?
Afgelopen weekend had ik zo'n dag. Genietend van het zonnetje besloten de kids en ik een bezoekje aan de plaatselijke speeltuin te brengen. Omdat ik enigszins achterliep met de was, was mijn enige optie om aan te trekken een spijkerbroek van alweer een aantal jaartjes terug. Ik trok mijn oude sneakers erbij aan, want we gingen immers naar de speeltuin, geen optutpraktijken nodig. De kinderen zagen er redelijk uit, want aangekleed door hun vader die ook verantwoordelijk was voor het kapsel van beiden. Need I say more.
Na een uitvoerige schommelsessie besloten de kids en ik richting de glijbaan te gaan. Opeens hoorde ik een enigszins bekende stem zeggen: "Hey, jij ook hier met het gezinnetje?" Ik keek omhoog en zag een ex uit mijn verleden. We wisselden een paar woorden, waarna hij samen met vrouw en kids verder liep richting schommels.
De vrouw was gestoken in een hip rokje met kekke wedges eronder en ook de kinderen zagen eruit om door een ringetje te halen. Ik was me er opeens pijnlijk bewust van hoe ik eruit zag. In ieder geval meer dan anders, maar dat was ook geheel te wijten aan het verleden dat ik met mijn ex deelde.
Het was in een tijd dat ik nog superslank was en altijd piekfijn verzorgd de deur uitging. Mijn ex en ik deden in de avonduren niet veel meer dan buiten de deur eten, borrelen en uitgaan. Mijn oude liefde was nogal gefixeerd op uiterlijkheden. Hij wuifde mij met grote regelmaat complimentjes toe over mijn outfit, stralende lach, strakke figuur of wvttk.
Het was een gezellige tijd, maar in alle eerlijkheid was de relatie behoorlijk oppervlakkig. Uiteindelijk had ik toch behoefte aan wat meer diepgang en nam ik afscheid van de relatie en van hem.
In de jaren die daarop volgden ben ik hem slechts enkele keren tegengekomen. In de kroeg, waar hij vertelde dat hij een nieuwe liefde aan de haak had geslagen. Ik was toen al lang en breed gelukkig met mijn lief. Via via heb ik nog vernomen dat hij inmiddels een kind had gekregen. En daarna nooit meer iets gehoord.
En daar stond hij ineens recht voor mij in de speeltuin. Eerlijk is eerlijk, hij had in de loop der jaren ook wat meer buik ontwikkeld en zijn haargrens was behoorlijk opgeschoven. Misschien had hij wel hetzelfde gevoel als ik. En vroeg hij zich af waarom hij zich de afgelopen weken niet wat vaker in de sportschool had laten zien. En waarom hij net die dag zijn haar niet strategisch met wat gel naar voren had gekamd.

Paardenmeisjes | Mamablog met humor

Wie kent ze niet? Paardenmeisjes...
Meisjes in de leeftijd van 9 tot een jaar of 16 die alleen maar met paarden bezig zijn. Naast de gebruikelijke paardrijlessen en dressuurwedstrijden, spenderen zij ieder vrij uurtje in de manege, bij voorkeur samen met de verzorgpony of - voor de echte geluksvogels- het eigen paard. De grote vakantie is niet compleet zonder ponykamp en alle tijdschriften over paarden vinden gretig aftrek.

Toen ik een jaar of twaalf was, was ik een echt paardenmeisje. Helaas moest ik na een jaar stoppen met paardrijden omdat het niet goed bleek te zijn voor mijn rug. Daarmee spatte ook de droom van een eigen verzorgpony uiteen (zover als een eigen paard durfde ik niet te dromen). Ik verloor de manege en de paarden uit het oog, tot een maand of twee geleden.
Ik was op zoek naar een sport die ik kon beoefenen naast het hardlopen. Ik besloot dat ik deze keer een sport zou uitzoeken die ik echt leuk vond. Nu vind ik sporten in beginsel niet leuk, dus dat bleek een hele opgave. Na lang wikken en wegen en een uitgebreide zelfanalyse, wist ik wat het ging worden: paardrijden. Blijkbaar zat dat paardenmeisje van vroeger nog steeds in mij.
En nu ben ik dus sinds een week of zes aan het paardrijden, met veel plezier! In mijn groepje word ik vergezeld van zes andere enthousiaste vrouwen van middelbare leeftijd. En wat blijkt, zij zijn ook allemaal eens een paardenmeisje geweest.
Niet alleen het paardrijden geeft me ontspanning. Ook de aanwezigheid van die lieve paarden met hun trouwe ogen kunnen mij bekoren. Tijdens een avondje manege kom ik helemaal tot rust.
Het was wel wennen in het begin. Na mijn eerste paardrijles in jaren liep ik letterlijk krom van de spierpijn, niet de gebruikelijke twee dagen, maar de gehele week. Ik was zo stijf dat ik mijn ene been moest helpen om over de andere been te slaan. Nogal vervelend, aangezien dat de enige positie is waarbij ik lekker zit.
Gelukkig ben ik inmiddels geheel spierpijnvrij na het paardrijden en heb ik de smaak te pakken.
Na een les of drie mochten we voor het eerst weer eens galopperen. Het paard waar ik op reed, Coco, galoppeerde met grote sprongen vooruit en het voelde heerlijk.
Tijdens de volgende les kon ik dus niet wachten totdat het tijd was om te galopperen. Helaas weigerde mijn paard om van draf in galop te gaan, hoe hard ik ook “Juh*” riep. Ook de laatste lessen bleken al mijn inspanningen tevergeefs.
Inmiddels heb ik begrepen, dat je door goed been- en handwerk je het paard de opdracht tot galloperen kunt geven. Je dient je paard met je ene been een schopje richting zijn lies te geven, terwijl je met je (andere) bovenbeen druk uitoefent op zijn buik. Tegelijkertijd dien je de teugels wat strakker aan te trekken.
Tijdens de afgelopen les waagde ik een poging. Terwijl ik tijdens het draven al moeite had om met mijn voeten in de beugels te blijven zitten, probeerde ik mijn ene been naar achteren te tillen om het paard op de gewenste plek het schopje te kunnen geven en met het andere been druk uit te oefenen en tijdens dit alles ook nog mijn evenwicht te behouden. Het zag er waarschijnlijk uit als een mislukte yoga-standje, maar dat boeide me niet. Alles om mijn paard Lorenz tot een galopje te verleiden. Lorenz bleek echter niet onder de indruk. Hij begon als een bezetene te draven, maar galop, ho maar! Ik hoop dat ik de komende week weer op Coco mag rijden, want dan ben ik van een stevig stukje galop verzekerd.
Mijn kids gaan inmiddels elke zaterdag richting manege voor de miniles. Ze vinden het superleuk en zijn al lang niet meer bang voor paarden, hoe groot dan ook.
Eenmaal daar zie ik weer dezelfde vertrouwde gezichten als tijdens mijn les. Blijkbaar is het paardenmeisjes-syndroom iets wat je als paardenmeisje graag doorgeeft aan je kinderen.

*Kreet uit Bibi & Tina, Netflix- paardenserie voor kinderen

Grappige uitspraken van je kind | Mamablog met humor




“Sexy butt”, “shake your ass” en “sexy sexy”. Nee, dit is geen blog over de welgevormde rondingen van mijn achterwerk en hoe ik daar dagelijks mijn lief mee verleid. Het gaat over de uitspraken die sinds een paar weken favoriet zijn bij mijn meisjes van drie en zes.

Iedere fase van opgroeien lijkt gepaard te gaan met een paar favoriete kreten en een hoop gegiebel. Tot voor kort hoorden wij vooral: poepscheet, plaskont en ander poep- en plasgeorienteerde vocabulaire.

Maar we zijn weer een fase verder en nu hebben de uitspraken een ander favoriet onderwerp:
Alles is opeens “sexy sexy”. Staat de kleinste met een nieuwe sprookjesjurk voor de spiegel is dat “sexy sexy”. Ook haar oudere zus is sexy. Het eten is tegenwoordig ook sexy, net zoals puppy Sammie (sexy Sammie) en zelfs Frozen moet eraan geloven (Elsa is heel sexy). Als je vraagt wat dat sexy dan betekent, krijg je een vaag antwoord.

Het schijnt dat kinderen de woordkeuze van hun ouders overnemen, maar waar dat “sexy” vandaan komt is mij een raadsel. In ieder geval niet uit mijn mond. Misschien dat mijn wederhelft stiekem voor de spiegel staat en zichzelf dan toeroept in deze bewoordingen, maar dat lijkt mij onwaarschijnlijk.

Wat betreft het “shake your ass, wash your ass” is mijn inbreng niet geheel te verwaarlozen. Wat wil je als je drie keer per week samen met je meisjes onder de douche staat. Een beetje humor zorgt meestal voor het gewenste doucheresultaat. Dus staan wij regelmatig, onder luid gezang van “Shake your ass, wash your ass” synchroon onze booties te schudden waarna de meiden zichzelf goed afsoppen. Ik weet niet of Mystikal blij zal zijn met onze verbastering van zijn hit “Shake ya ass, but watch yourself”, maar bij ons onder douche loopt het als een trein.

Het was mooi geweest als dit nummer alleen werd gezongen tijdens onze doucheactiviteiten, maar ze shaken hun ass nu te pas en te onpas, dus ook in de supermarkt en bij de slager op de hoek. Gelukkig vindt “het publiek” het over het algemeen wel schattig. En zolang ze alleen hun kontje erbij schudden en geen suggestieve blikken geven of een striptease erbij uitvoeren kan mama er nog steeds om lachen.


Ik ben heel benieuwd wat de volgende fase ons gaat brengen, ik houd je op de hoogte!

Ik ben 2500 euro rijker dankzij Tussen kunst & kitsch! | Mamablog met humor

Ik volg niet veel TV-programma's, zeg maar gerust geen. Sinds de komst van Netflix in ons huis, vermaak ik me met het binge kijken naar leuke series zoals Downtown Abbey, Breaking Bad, Suits of House of Cards.

Er is echter één grote uitzondering: het tv-programma Tussen Kunst & Kitsch. Ik vind het heerlijk om al die oude kunstwerken voorbij te zien komen. 
Vooral wanneer het kunstwerk veel waard blijkt te zijn terwijl het voor een paar euro is gekocht, kan mijn avond niet meer stuk.

Een bezoekje naar de uitzending van Tussen Kunst & Kitsch zat al al jaren in de planning. Uiteraard vergezeld door mijn wederhelft en alle curiosa en “antiek” die wij in de loop der jaren verzameld hebben.

Maar op de een of ander manier kwam het er niet van. Een eerdere speurtocht op internet naar kaarten bleek verloren moeite. Het programma is zo populair dat de kaarten binnen een week uitverkocht zijn. De concerten van Adèle zijn er niks bij.

Het was dan ook een geweldige verrassing toen ik van mijn lief op mijn verjaardag de felbegeerde toegangskaarten kreeg. Hij had zich al een jaar eerder (!) voor de nieuwsbrief ingeschreven en het papieren goud weten te bemachtigen, vier stuks maar liefst.
Ik moest wel een aantal maanden geduld hebben, aangezien ik in november jarig ben en de uitzending pas op 11 april plaatsvond.

En zo vertrokken mijn schatje en ik vorige week, samen met schoonzus en schoonvader vol verwachting naar het pittoreske Bergen op Zoom. De voorpret was al heerlijk geweest, want het zou toch maar zo zijn dat wij iets bij ons hadden dat vele duizenden euro's waard was.

Mijn schoonvader is een echte rasverzamelaar wiens favorietje uitje een bezoek aan de lokale kringloopwinkel is. Hij had een stuk of zes etsen, een schilderij en wat oude chinese bordjes bij zich. Allemaal aangeschaft voor kleine prijsjes tussen de 1 en 5 euro. Eigenlijk mag je bij Tussen Kunst of Kitsch maar drie items meenemen, maar volgens mijn schoonvader waren het sets, en hij mocht toch wel drie sets meenemen?

Mijn schoonzus had slechts twee oude tegeltjes en bij gebrek aan interessante items eens rondgevraagd in haar omgeving. Resultaat: een onooglijk soort van drieluik dat van ellende uit elkaar viel, geleend van de moeder van een collega.

Mijn lief en ik hadden ons netjes aan de zes items gehouden (3 per persoon) en namen het volgende mee: een antieke stoel, een chinese schaal van mijn ouders, een japanse pot gekregen van mijn schoonouders, een oud afrikaans masker, twee oude japanse beeldjes en houten “geisha” slippers.

Eenmaal binnen genoten we van een kopje koffie tussen de grijze massa (we haalden de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden) terwijl we vol spanning wachtten tot onze nummers werden afgeroepen. Eindelijk was het zover. Blijkbaar waren er meer mensen die zich niet aan de “drie items max, regel” hadden gehouden, want we zagen mensen met volgestouwde dozen en tassen.

Vol verwachting begonnen we onze taxaties bij de heer Joseph Estié, de expert in Europees porselein tot 1890 en meubelen.

Nog voor we onze spullen uitgepakt hadden, vertelde hij ons dat de stoel die mijn lief de gehele tijd had meegesjouwd een replica van een replica was. Daar moesten we allemaal smakelijk om lachen. Was pas het begin toch?

Het papier zat nog om de prachtige japanse pot, toen meneer Estié al opmerkte “rumpot, omstreeks 1890, 50 euro, zijn er echt héél véél van gemaakt”, om vervolgens twee seconden later te melden: Chinese schaal, jumangi (zo klonk het, wat hij precies zei weet ik niet meer) porselein, omstreeks 1870, 150 euro. Bij het zien van de Japanse beeldjes en het Afrikaanse masker kreeg hij een mysterieuze blik in zijn ogen en zei: “Hiervoor moet u naar de heer Polak”. Dat klonk hoopvol. Zou het dan toch?

Je moet weten, Jaap Polak is dé expert op alles buiten Europa. Hij zit dan ook regelmatig met Frits Sissing en gelukkige bezitter van een prachtig kunstwerk om de tafel om ons haarfijn de geschiedenis en details van het item te vertellen om het belangrijkste niet te vergeten: wat de waarde is.

We snelden de trap op met onze bijzondere kunstwerken en gingen op zoek naar de stand van meneer Polak. Wachtend in de rij liep de spanning nog hoger op.
En toen kon ik eindelijk de items waar ik al mijn hoop op had gevestigd op zijn tafel neerzetten. De antieke Japanse beeldjes die wij in een antiek/curiosazaak gekocht hadden en die toch minstens 400 jaar oud zouden moeten zijn. Die zouden toch wel minstens 2500 euro waard moeten zijn?

Ik zag mezelf al aan tafel zitten bij Frits. Tijdens de live-uitzending zou blijken dat mijn beeldjes een unieke vondst waren, zo één die je zelden tot nooit ziet.

“Die zijn nep, gemaakt voor het toerisme, ze zijn nog warm, net uit de oven”. Met deze woorden van de heer Polak spatte mijn droom uiteen. Ik was zo verbijsterd dat ik helemaal vergat te vragen waarvan ze dan precies namaak waren en uit welke tijdsperiode.
Het oude Afrikaanse masker was ook nep (“geen gaatjes, je hebt gaatjes nodig om als bosjesman het masker op je hoofd vast te binden”).
Mijn japanse Geisha slippers waren echt, uit de jaren '30 en waarschijnlijk door zeelui uit Japan meegenomen om aan het thuisfront te laten zien. Er was helaas niet echt een verzamelaarsmarkt voor, dus kregen ze een bescheiden taxatie van 75 euro.

En dat onooglijke ding van de moeder van de collega van mijn schoonzus? Was gewoon 500 euro waard met één kleine kanttekening. De kosten voor de restauratie lagen een stuk hoger.


Mijn schoonvader heeft het er het beste afgebracht van ons allemaal. Met een gemiddelde taxatie van 50 euro per item, heeft hij toch mooi zijn winst meer dan vertienvoudigd!

woensdag 7 december 2016

Brief aan Sinterklaas | Mamablog met humor

Lieve Sinterklaas,

Het was weer gezellig. Maar ook vermoeiend. En daarom ben ik stiekem een beetje blij dat u weer naar Spanje vertrokken bent.

De afgelopen weken stonden bij ons gezin volledig in het teken van Sinterklaas. We hebben geen aflevering van het Sinterklaas-journaal gemist en we hebben volop meegeleefd met de crisissen rondom de pepernoten en hunnebedstenen. De kids konden er geen genoeg van krijgen, dus ook 's ochtends zaten er twee meisjes met open mond voor de tv. Ook de herhalingen die uitgezonden werden via NPO vonden gretig aftrek. (tot vervelens aan toe)

Een week of drie geleden kwam u met uw Pieten aan in Meppel. Wij konden het zeer waarderen dat u de volgende dag ook de moeite deed om helemaal door naar Tilburg te varen, zodat wij ook een glimp van u konden opvangen.

Vantevoren had er thuis bij ons al een kleine crisis voorgedaan betreffende de outfits. Het leek mij wel leuk als de kindjes geheel in stijl naar de intocht konden gaan. Voor de oudste had ik een zwarte pietenjurk en voor de jongste een zwarte pietenpak. Dat pikte de kleine niet en daarom werden wij getrakteerd op heel veel gekrijs, gehuil en constante herhaling van de zin “ik wil ook een jurk”. Ze hield voet bij stuk en verrekte het om het pakje aan te trekken. Dan maar geen pakje.

Enfin, uiteindelijk tufte hele gezin naar de haven van Tilburg, waarna we ons installeerden op de brug zodat we vrij uitzicht hadden. Helaas werkte het weer niet mee, maar wij trotseerden zware windstoten en regenbuien, allemaal om u in het echt te bewonderen.

En toen was het zover: eerst een parade van kleine bootjes met zwaaiende zwarte pieten en vervolgens het piece de resistance: Daar stond u dan boven op de boot, tussen wel 100 pieten. Mijn meisjes hadden wederom hun mond open van verbazing. Dat maakte het gedoe van daarvoor het toch wel waard.

Na een uur wachten waren we zeiknat (een paraplu en windstoten is geen goede combinatie). Maar daar was u dan, zittend en zwaaiend op uw witte paard. Mijn oudste had u een brief geschreven en die moest natuurlijk mee naar de optocht. Ze wilde hem persé persoonlijk aan u overhandigen en dus baande mama zich als een diehard-fan door de menigte, de zwarte pieten en security. En dit alles met mijn dochter in mijn armen. En ja daar stonden we, direct naast uw paard. Ik zocht oogcontact met u en riep “mijn dochter heeft een brief!”. Ik tilde haar zo hoog op als dat ik kon en ze overhandigde u haar brief. De rest van de dag keek ze me aan met ogen die glommen van trots.

Elke afgelopen avond hebben mijn meisjes hun schoen gezet en u luid toegezongen. De eerste avond zorgde dat voor een probleem, aangezien mijn lief me er niet op had voorbereid en er dus geen snoep in huis was. In een verloren hoek vond ik nog twee smartie doosjes, waarvan al bekend was dat mijn oudste ze niet lustte. Und jetzt? Toch maar in haar schoen en die van haar zusje gedaan. De volgende ochtend om kwart over zes maakte ze me al wakker om naar haar schoen te kijken. “Maar die lust ik helemaal niet!!!” schreeuwe ze in het oor van mijn nog slaperige hoofd.
Die avond zette ze haar schoen met het doosje Smarties én een brief voor u met de melding dat ze ze graag wilde ruilen. Gelukkig brachten de Pieten die nacht een zakje met snoep dat ze wel lustte.

Ook bracht u een bezoek aan een vriendinnetje op haar verjaardag. U had drie van uw beste Pieten meegenomen, waarvan er één nogal gecharmeerd was van mijn dochter. Het hoogtepunt van het feestje was toch echt dat er een Zwarte Piet verliefd op haar was. We hebben het nog dagen mogen horen, vergezeld van een hoop gegiebel.

En ook de manege vergat u niet met een bezoekje te vereren. Omdat het van essentieel belang was dat alle aanwezigen, dus ook de ouders, hun Pieten-diploma zouden halen, moesten wij eerst een zwaar parcours afleggen, compleet met ritje op paard, kruiwagen en een hooibalenstormbaan.
Daarna was u enigszins lang van stof, waardoor de jongste bijna op mijn schoot in slaap viel. Ik viel bijna neer van de honger, aangezien we nog geen avondeten hadden gehad.

Nadat de kids een verlanglijstje hadden gemaakt ging ik enthousiast op pad voor de Sinterklaasinkopen. Misschien overbodig om te melden, maar ik was niet alleen. Drommen mensen stonden voor de kassa's alsof al het speelgoed GRATIS door u werd uitgedeeld.
Vijf uur later kwam ik uitgeput thuis en toen had ik nog steeds niet alles. Die avond nog het een en ander via internet besteld waarna ik in de bank plofte.
Een gedeelte van die cadeautjes moest nog worden ingepakt, maar dat zou mijn lief de volgende avond doen. Helaas heeft mijn jongste die avond beneden op de bank gezeten omdat ze buikpijn had. Resultaat: Geen ingepakte cadeaus en die avond pakjesavond. Conclusie: Ik was alsnog de sjaak en kon de hele zooi op de zaak in gaan pakken. Ook nog enigszins gespannen, aangezien één van de bestelde cadeaus nog niet was gearriveerd en het maar de vraag zou zijn of die nog op tijd binnen zou komen.

Om half zeven tufte ik naar huis en om zeven uur was het eindelijk zover: Pakjesavond. De kinderen hielden het bijna niet van de spanning. Er werd aan alle kanten van ons huis op de ramen geklopt en er was zelfs een brutale Piet die pepernoten naar binnen gooide. Ik zag meteen dat Piet zijn handschoen was vergeten, want een nogal blanke hand kwam achter het gordijn tevoorschijn. Maar mijn dochter zei vol overtuiging dat het een zwarte hand was geweest. Dus of Piet nu zwart is of alleen roetvegen heeft, pimpelpaars is, of getransformeerd is tot een Minion, voor mijn dochter blijft Piet Zwarte Piet.

Bij ieder cadeau dat werd uitgepakt, stuiterden mijn kinderen van enthousiame door de kamer. Grote of kleine cadeaus, dure of goedkope cadeaus, het maakte niet uit, ze waren met alles blij. Uiteraard moest alles meteen worden geopend en worden uitgetest, waardoor de hele kamer met cadeautjes en pakpapier bezaaid was. Om kwart voor tien waren ze compleet uitgeput van al het spelen en de spanning en brachten mijn lief en ik ze samen naar bed.


We ploften moe maar voldaan op de bank. Het was weer voorbij. We waren klaar. Op naar kerst. Wacht eens, waren wij dit jaar niet aan de beurt om het kerstdiner voor de hele familie te maken? Dus.

zondag 13 november 2016

Sinterklaasintocht | Mamablog met humor

Ja, ja, de goedheiligman is weer in ons land. En net zoals bij veel andere gezinnen staan de dagen voor ons vanaf nu tot en met 5 december in het teken van Sinterklaas.

Zo ook afgelopen zondag. Sinterklaas was al een dag eerder aangekomen in Meppel, maar was zo lief om de dag daarna helemaal naar Tilburg te varen om daar ook zijn intrede te doen.
Nu leek het mij leuk als de kindjes geheel in stijl naar de intocht konden gaan en had ik de zwarte pieten outfits al klaargelegd. Dit zorgde voor een crisis, aangezien de oudste een zwarte pietenjurk had en de jongste een zwarte pietenpak. Dat pikte de kleine niet en daarom werden wij getrakteerd op heel veel gekrijs, gehuil en constante herhaling van de zin “ik wil ook een jurk”. Ze hield voet bij stuk en verrekte het om het pakje aan te trekken. Dan maar geen pakje.

Het hele gezin tufte naar de haven van Tilburg, al waarna mama en kids snel werden gedropt (we zouden toch maar iets missen) en papa ergens in de weide omgeving naar een nog vrij parkeerplekje ging zoeken. We installeerden ons op de brug zodat we vrij uitzicht hadden in iedere richting en de kans om de eerste aanblik van de boot niet te missen. Helaas werkte het weer niet mee, maar wij trotseerden zware windstoten en regenbuien, allemaal voor de goedheiligman.
En daar was hij dan. Eerst een parade van kleine bootjes met zwaaiende zwarte pieten en vervolgens het piece de resistance: Daar was Sinterklaas boven op de boot, tussen wel 100 pieten. Mijn meisjes hadden allebei hun mond open van verbazing. Dat maakte het gedoe van daarvoor het toch wel waard.
Nadat Sinterklaas en zijn crew voorbij waren gevaren, zochten wij een beschutter plekje in een van de straten, net zoals andere duizenden mensen. Nog meer regen en nog meer windstoten, maar dat mocht de pret niet drukken. En geen onvertogen woord van mijn meisjes. Sinterklaas is echt een wonder. Na een uur wachten waren we zeiknat (een paraplu en windstoten is geen goede combinatie). Maar daar was ie dan, zittend en zwaaiend op zijn witte paard. Mijn oudste had een brief geschreven aan Sinterklaas en die moest natuurlijk mee naar de optocht. En toen kreeg mama in een keer een goed idee. Zou het niet cool zijn als ze die brief persoonlijk aan Sinterklaas kon overhandigen? Als een volleerd concertganger en diehard-fan baande ik me een weg door de menigte, de zwarte pieten en security met mijn dochter in mijn armen. En ja daar stonden we, direct naast het paard van Sinterklaas. Ik zocht oogcontact met de goedheiligman en riep “mijn dochter heeft een brief!/”.

Ik tilde haar zo hoog als dat ik kon en ze overhandigde haar brief direct aan Sinterklaas. Die bedankte haar en gaf haar een grote glimlach. Eenmaal weer op de grond, keek ze me aan met ogen die glommen van trots. De rest van de dag genoot ik nog na van Sinterklaas, maar vooral van mijn supertrotse meisje.

dinsdag 8 november 2016

Werkende mama versus thuisblijfmoeder | Mamablog met humor

Ik houd er niet van om in clichés te vervallen. En je leest er de laatste tijd al zoveel over. Al die werkende moeders die het zo druk hebben. Ik zou graag de uitzondering op de regel zijn. Helaas. Maar ik wil wel een statement maken: moeder zijn is druk, of je nou werkt of niet. Volgens mij heeft een niet-werkende moeder het zwaarder.
Ik ben blij dat ik soms naar kantoor kan gaan. Dat ik me even met andere zaken kan bezig houden. Dat ik even niet geheel in dienst sta van een ander. Want hoe lief ik mijn kids ook vind, soms kan ik ze achter het behang plakken. Als ik ze dag en nacht om me heen zou hebben, zou het er niet beter op worden.
Woensdag werkt mijn lief de hele dag en dat betekent met zijn werktijden tot een uur of drie 's nachts. Dat betekent dat ik er na mijn werkdag alleen voor sta. Eerst de kids bij de buitenschoolse opvang en de gastouder opgehaald. Blije gezichtjes die "Mammmmmma" roepen. Verveeld nooit en zorgt nog altijd voor een glimlach op mijn gezicht.
Schoenen aan, jasjes aan en lopend naar huis om toch nog even een frisse neus te halen. Kouddd, snel naar binnen. Eten maken en ondertussen kinderruzies sussen. Daarna zorgen dat de kinderen ook daadwerkelijk iets naar binnen krijgen. Drie kwartier later zijn we eindelijk klaar met eten.
Kleinste onder de douche, haren wassen, hoop gekrijs, kleinste uit de douche, kleinste aankleden, hoop gekrijs, kleinste voor de tv planten.
Oudste onder de douche, haren wassen, oudste uit de douche, hoop gekrijs want koud, oudste aankleden, oudste naar beneden. Mama probeert de badkamer enigszins droog te krijgen, poging niet geslaagd. Mama stopt de kleren in de was en ruimt speelgoed op.
Kleinste wil een flesje, oudste wil een wafel, want heeft toch nog wel honger. Erg verrassend na vier happen avondeten.
Kleinste heeft de i-pad maar oudste wil de i-pad dus wederom een hoop gekrijs. Kleinste ontdekt een nieuw spel waarbij ze alle muntstukken van haar kassa door de kamer slingert. Mama is het zat, poetst tanden, vertelt verhaaltjes en stopt kleinste in bed.
Oudste wil nog niet naar bed. Vooruit, ze mag nog een filmpje kijken. Dat worden er drie. Onder luid protest krijg ik haar naar boven. Tandenpoetsen, verhaaltje lezen en instoppen.
Kleinste wil nog een flesje dus hop weer naar beneden en naar boven.
Rond een uur of negen is het boven eindelijk stil. Vervolgens kan ik de bom die beneden ontploft is opruimen en rond half tien plof ik uitgeput op de bank.
Dan bedenk ik of ik nog even achter de laptop kruip voor dringende werkzaken of dat ik half bewusteloos op de bank TV ga kijken. Het wordt meestal het laatste.
Stel je eens voor dat ik mijn kids dag in dag uit, helemaal alleen zou moeten opvoeden, zonder welkome onderbreking van een baan of een partner die me helpt?
Hierbij een nieuwe statement: Ode aan de alleenstaande niet-werkende moeder, want die heeft het pas zwaar.