woensdag 22 maart 2017

Opvoeding volgens het 4S-model

Opvoedtechnieken die werken
Volgens mij ben ik een redelijk relaxte moeder qua opvoeding. Ik wordt niet snel boos en heb niet veel regeltjes. Maar er zijn een paar dingen die ik niet tolereer: Slaan, schreeuwen, schelden en slopen, oftewel het 4S opvoedmodel.
Volgens mij werkt het goed, want tot nu toe kan ik mijn kinderen overal mee naar toenemen. In een vreemde omgeving zijn het zelfs soms voorbeeldige kinderen. Thuis hebben ze meer last van wisselende momenten.
Zoals bij de meeste zusjes hebben mijn kids een haat-liefde verhouding. Soms zijn ze elkaars beste vriendinnen en gunnen ze elkaar van alles. Vandaag liet mijn oudste haar jongere zusje telkens winnen met een renspelletje. Gisteren had ze een brief aan haar zusje geschreven: "Lief zusje, jij bent mijn allerliefste zusje. Ik vind het heel leuk om met jou te spelen. Ik vind jou heel lief en heel mooi. Zusje, je bent net een prinses. Zusje, vind jij knuffeltjes heel leuk? Jij bent de allerliefste zus van de hele wereld." 
Toen ik samen met de oudste de brief aan de jongste voorlas, moest deze bij ieder regel grijnzen en keek ze heel verliefd naar haar grote zus. Tenslotte gaf ze haar grote zus een dikke welgemeende kus. 
De jongste is op haar manier ook heel lief voor haar zus. Als ze een snoepje krijgt, vraagt ze ook altijd een snoepje voor haar grote zus. Ze bewondert haar en doet ook alles na. Samenspannen tegen mama kunnen ze ook als de beste. Het begint meestal met het gefluister van de oudste in de kleinste in haar oor, waarna ze heel hard moeten lachen. Vervolgens komt de kleinste met een uitspraak, geheel ingefluisterd door de oudste: "Mama, jij bent een poepscheet" (poep en plas doen het altijd goed bij de gemiddelde 4 jarige). Uiteraard is de pret niet compleet als mama niet net doet alsof ze heel geschokt en boos is. Dus op zulke momenten speel ik de rol van boze moeder met overgave. 

Opvoedregel 1: Niet slaan

opvoeden knijpen krabben

De wederzijdse liefdesbetuigingen komen frequent voor maar zijn helaas van korte duur. Voordat je het weet slaat de vlam in de pan en wordt er geschreeuwd. Als de ruzie dan nog niet beslecht is, wordt er met dingen gegooid en geduwd. Vooral de jongste heeft de neiging om het speelgoedje dat ze op dat moment in haar hand heeft naar haar oudere zus te gooien. Om een of andere reden belandt dat speeltje altijd op de plek daar waar het het meest zeer doet. Ook knijpen en krabben is een geliefde hobby van de kleinste. De oudste houdt het liever eenvoudig: slaan of duwenIn dit soort gevallen moet de dader op de gang en nadenken over wat ze heeft gedaan. Ze mogen pas weer uit de gang als ze hebben nagedacht, hun schuld erkennen en "sorry" tegen hun zusje zeggen met een kusje erbij. De jongste zegt altijd met een stralend gezicht "sorry". De oudste is wat nukkiger en stamelt een wat minder gemeend "sorry" uit. Daarna is alles weer vergeven en vergeten, totdat de volgende crisis zich aandient.

Opvoedregel 2: Niet schreeuwen

hoe omgaan met schreeuwen kind
Schreeuwen is de specialiteit van mijn oudste. Als ze iets niet mag of als iets niet meteen gebeurt begint ze met dreigen. "Nou, dan vind ik jou niet meer lief" is haar geliefde uitspraak. Wanneer mama vervolgens zegt dat dat dan maar zo is, wordt er aan toegevoegd dat ik haar nooit meer naar school mag brengen. Ook dat vindt mama niet zo'n erge uitspraak, sterker nog: ik zou haar er graag aan houden. Het betekent namelijk een heel half uur langer dat ik in mijn bed kan doorbrengen. 
Als haar uitspraken niet blijken te werken wordt ze kwaad en begint ze met schreeuwen. Daar word ik niet vrolijk van, dus voilà mevrouw mag weer naar de gang. Vol drama stort ze zich daar op de vloer en begint ze hartstochtelijk te huilen. Na vijf minuten stapt ze weer vrolijk de kamer binnen alsof er nooit iets gebeurd is. Een simpel "wat mag je niet en wat zeg je dan" volstaat om haar kleine stemmetje de gewenste woorden te laten zeggen. Kus erop en alles is weer goed. Ze gaat weer verder met spelen of knutselen om vijf minuten later terloops te melden dat ik de liefste mama van de hele wereld ben.

Opvoedregel 3: Niet schelden

niet schelden opvoedtechniek
Op het schoolplein pikken mijn kids regelmatig wat woorden mee. De eerder vermelde "poepscheet" horen we regelmatig. Ook "schetenbol" heb ik de revue horen passeren. Om dit soort scheldwoorden moet ik alleen maar lachen en ik gebruik ze regelmatig als koosnaampje voor mijn lief. 
Maar toen mijn dochter een keer spontaan GVD uitriep, wist ik niet hoe snel ik haar op de gang moest zetten. Het is een klein wonder dat mijn kids niet meer scheldwoorden in hun vocabulaire hebben. Mijn favoriete zijn: Fucking hell, klote en kutje. In mijn vorige job hebben ik en mijn twee mannelijke kamergenoten ooit een keer geturft wie de meeste scheldwoorden gebruikte. Je raadt het al, ik won met glans.

Opvoedregel 4: Niet slopen

stuk maken slopen kapot maken kind
Slopen is de specialiteit van mijn jongste. Haar sloopwoede richt zich vaak op de knutselwerkjes van haar zus. Zij werkt daar met bloed en zweet aan, maar vergeet vaak om het kunstwerk buiten het grijpveld van haar zusje te houden. Als ze ontdekt dat haar kunstwerk aan gort is, springen de tranen in haar ogen en begint ze te schreeuwen
Hier ontstaat een dilemma. Immers hanteer ik een zero tolerance policy wat betreft slopen en schreeuwen,  maar wat als de ene sloopt terwijl de ander schreeuwt? Dan ga ik over op het fifo-systeem. First in, first out in logistieke termen, in opvoedkundige taal: wie het eerst begint, gaat naar de gang. 
Helaas is ook dit systeem niet waterdicht want ook de zwaarte van de overtreding bepaalt de strafmaat. Mocht mijn oudste dochter na het gesloopte knutselwerkjestrauma besluiten haar zus een goed pak slaag te geven, kan ik haar natuurlijk niet ongestraft haar gang laten gaan. Gelukkig hebben we in dat soort gevallen de bovenverdieping nog. 






maandag 20 maart 2017

Swimming practice hell | Funny Mommy Blog

swimming lesson frustration
Any parent with children of four years old and older will recognize this: The hell that's called swimming practice.
There is no subject that evokes so many general frustration with parents as swimming lessons. Which has several reasons.

Swimming practice frustration 1: impossible times

Swimming education often starts at the most inconvenient times. This means that you need to get your kids from school with turbo speed and then put them straight into the car up to be there on time.

swimming overwhelming heat

Swimming practice frustration 2: Chlorine air and overwhelming heat

Once arrived at the pool the familiar chlorine fumes move towards you. Not to mention the overpowering heat.
You rush quickly to the locker room to lift your child in her swimsuit or his swimming trunk (you will get it possible even warmer, because of all the yanking on clothes and the screech of an uncooperative child in a small booth. And oh yes, because of the turtleneck you've put on this morning without thinking straight).

Swimming practice frustration 3: Filthy canteens

Then with one hand you pull your child towards the swimming room while wiping the cold sweat from your forehead with your other hand. Fortunately, you've arrived just in time, mission accomplished.
After that you wander with your other child to the damp canteen (where everything seems to stick) to wait for your swimming child.
With a cup of lukewarm coffee and your phone, you have an hour to recover. At least if your non-swimming child cooperates and does not get a tantrum of boredom on the cafeteria floor.

swimming practice dripping hair

Swimming practice frustration 3: Damp bodies and dripping hair

When the swimming practice has ended it possibly gets worse. Again with sweat on your forehead and a towel ready in the swimming venue you wait untill your child finally comes out of the shower.

The child must be dragged back to the little booth where you attempt to rub your child as dry as possible, while wet hair is dripping chlorinated circles on your turtleneck.

You try to put the semi-wet warm legs of your daughter in a leotard as quickly as possible, because you want to go, get away from the heat and overpowering smell of chlorine. The child then freaks out because mommy is dressing her so roughly. Just a few more minutes more. Your kids hair needs to be blown dry, the coats have to be put on, and yes finally, you and your kids can go, go to some fresh air.


Thank god, swimming lessons have finished and we have survived (for this week).

De hel die zwemles heet | Mamablog met humor


frustratie zwemles
Iedere ouder met kinderen van vier jaar of ouder zal het herkennen: de hel die zwemles heet. Zelden is er een onderwerp op het schoolplein dat zoveel algemene frustatie oproept als de zwemles. En dat heeft meerdere redenen.


Zwemlesfrustratie 1: Onmogelijke zwemtijden

In de eerste plaats omdat de zwemlessen vaak beginnen op de meest onmogelijke tijden. Dit betekent dat je je kids in standje turbo uit school moet halen en direct in de auto moet proppen wil je er op tijd zijn. 


Zwemlesfrustratie 2: Chloorlucht en hitte


Eenmaal aangekomen bij het zwembad komen de vertrouwde chloordampen je tegemoet. Om maar niet te spreken van de allesoverheersende hitte.  Je haast je snel naar de smalle kleedhokjes om je kind in zwempak of zwembroek te hijsen (en krijgt het mogelijk nog warmer, door al het gesjor aan die kleren en het gekrijs van een niet meewerkend kind, in een te klein hokje. En o ja, de coltrui die je 's ochtends zonder na te denken hebt aangeschoten).


Zwemlesfrustratie 3: Smerige kantine

zwemles cafetaria
Daarna trek je met de ene hand je kind richting de zwemzaal, terwijl je met de andere hand het klamme zweet van je voorhoofd veegt. Gelukkig, net op tijd, missie weer geslaagd.

Vervolgens slenter je met je andere kind naar de loeihete zwemkantine ( waar alles lijkt te plakken) om op je zwemkind te wachten. Met een bakje lauwe koffie en je telefoon heb je een uurtje om bij te komen. 
Tenminste als je niet-zwemmende kind een beetje meewerkt en niet ter plekke een woedeaanval van verveling op de smerige kantinevloer krijgt.



Zwemlesfrustratie 4: Klamme lijfjes en druipende haren

klamme lijfjes zwemles

Als de zwemles eenmaal is afgelopen wordt het daar waar mogelijk nog erger. Met wederom zweet op je voorhoofd en een handdoek in de aanslag wacht je in de zwemzaal tot je kind eindelijk onder de douche vandaan komt.  

Het kind dient weer meegesleurd te worden naar het kleine hokje, waar je zo goed en zo kwaad haar enigszins droog probeert te wrijven, terwijl natte haren chloorwaterkringetjes op je coltrui achterlaten. 

Je probeert de halfnatte warme beentjes van je dochter zo snel mogelijk in een maillot te hijsen, want je wil weg, weg uit de hitte en allesoverheersende chloorlucht
Je kind wordt vervolgens hysterisch omdat mama te ruw doet tijdens het aankleden
Nog even volhouden, kinderharen provisorisch droogföhnen, jassen aan en eindelijk weg, op weg naar de frisse lucht

Het is gelukkig voorbij en we hebben het weer overleefd (voor een week dan).


zondag 19 maart 2017

Kind en sexualititeit, hoe ga je er mee om?

Ik durf het onderwerp bijna niet meer aan te snijden. Het is namelijk nogal omstreden. Maar na een nogal expliciete video van Patricia, loverboys en de stijgende populariteit van sexting onder tieners kun je naar mijn mening niet vroeg genoeg beginnen om open en eerlijk te zijn over sexualiteit tegen je kinderen. Maar hoe doe je dat precies?

Wij mama's gaan massaal naar erotische films zoals Fifty Shades Darker en hebben geen gene om hier uitgebreid op Facebook over te posten. 
Maar als het onze eigen kids betreft, voelt het anders. Ik ben geen uitzondering op de regel. Want het is ook best moeilijk. Hoe moet je als ouder verantwoordelijk en tegelijkertijd relaxed omgaan met kids en hun ontdekkingstocht op het gebied van sexualiteit?

Een paar dagen geleden zat ik nogal duf op de bank. Mijn jongste dochter was aan het spelen met Duplo en de oudste bekeek een vlog op de i-pad. Business as usual dus. Totdat, out of the blue, de jongste van vier meldde dat jongen X vandaag zijn piemeltje aan haar had laten zien.

Alarmbellen begonnen te rinkelen in mijn hoofd, de adreline begon te stromen en in een paar seconden was ik super alert. Het liefst had ik “What the fuck!”geschreeuwd, maar ik realiseerde me dat dit opvoedtechnisch waarschijnlijk niet verstandig was. Ik werd iets kalmer toen ik me realiseerde dat de jongen in kwestie ook een vierjarige was en dat het aannemelijk was dat hij geen snode plannen had.

Met een zo kalm mogelijke stem stelde ik haar een paar vragen om het incident helderder voor mezelf in kaart te brengen. De conversatie ging ongeveer als volgt:
Jongste dochter: "Mama, x heeft zijn piemel aan mij laten zien. hi hi"
Ik: (in schok, lange stilte) "Ooo, echt waar en wat vond je daarvan?"
Jd: "Wel grappig, hi hi".
Ik: "Ja, das wel grappig hè, zo'n piemeltje" (lacht als een boerin met kiespijn) "Maar het is niet zo netjes van X dat hij zijn piemeltje zomaar aan jou laat zien. En waar was zijn papa of mama toen dat gebeurde?"
Jd: "Die was beneden."
Ik: "O, en waar waren jullie dan?"
Jd: "Wij waren boven aan het spelen"
Ik: "O, das leuk ja, en waarom denk je dat X zijn piemeltje zien?"
Jd: "Omdat hij moest plassen, ha ha"
Ik: "Ja, dat is logisch en uhhh (ongemakkelijke stilte).......heb jij je spleetje ook aan hem laten zien?"
Jd: "Nee, mama, grinnik grinnik, natuurlijk niet!"
Ik: (redelijk opgelucht)" okay, das fijn, want je spleetje moet je niet zomaar aan iedereen laten zien, dat weet je toch hè."
Jd: "Ja mama, grinnik grinnik, ha ha ha"
Ik: "Ha ha ha,  maar uhhhh als X de volgende keer weer zijn piemeltje wil laten zien, moet je wel even naar die papa of mama gaan om het te zeggen hé"
Jd: "Jaha" (speelt verder met haar blokken).

Of ik deze situatie nu geheel pedagogisch verantwoord heb aangepakt, geen idee. Het leek mij voldoende verantwoordelijk en toch nog relaxed (ondanks dat ik me geenszins relaxed onder de situatie voelde). 

Er zullen ouders zijn die ervoor pleiten om het beestje gewoon bij zijn naam te noemen, in dit geval vagina, maar ik krijg dat mijn strot niet uit. Ook wil ik mijn kinderen niet remmen in hun sexualiteit maar het is ook weer niet de bedoeling dat ze te pas en te onpas hun rokje omhoog trekken om hun geslachtsdeel te flashen of constant met de hand in de broek zitten.

Nog enigszins in shock vertelde ik 's avonds het voorval aan mijn vriend. Die moest er om lachen. Volgens hem had het helemaal niets met sexualiteit te maken. Met wat dan wel wist hij niet echt onder woorden te brengen. 
dokter spelen sex

Een paar minuten laten begon hij smakelijk te vertellen over zijn ervaring in het doktertje spelen met een kleutervriendinnetje. Blijkbaar werd er geen lichaamsdeel tijdens het doktersonderzoek overgeslagen en alles ruimschoots geïnspecteerd. 

Ik moet zeggen dat ik die nacht niet echt lekker geslapen heb.

Meer informatie over de sexuele opvoeding van kinderen van 0 tot 12 jaar? Kijk eens op de site van Kindensexualiteit.


zaterdag 18 maart 2017

Goodbye three, hello two: the dilemma of family planning | Funny Mommy Blog

Family planning method
Are we going to stick to our two kids or are we having a third child? This question is asked by my love and myself quite regularly. And maybe you ask yourself the same question.

About one thing regarding the family planning issue my boyfriend and I were sure: if we wanted a third child, we had to move quickly. At my age of forty there is not much time left.


Doubts about having a third child

My thoughts about having a third child are fluctuating constantly. The proportion is about 40 to 60, but unfortunately it flips every time. When I have a newborn baby in my arms, my hart melts and I immediately think: Just one more then!

poopy diapers
On other days I relive my pregnancies (vomiting for over six months, three times a day) with as a piece de resistance the long long hours of giving childbirth.
Also, I still remember all the sleepless nights, the crying and of course the poop diapers. Then of course there was such a thing as the possibility that this time we wouldn't be so lucky to have a healthy son or daughter. What difficult choices would we have to make?

Our busy schedule (we are two entrepreneurs) and the limited space in our house doesn't help. And after four years with two kids, I finally feel that our family works and I have just enough energy to handle things. Obviously, these are arguments that we can do something about, but the question remains whether we want to.

Little by little I've started saying goodbye to the idea of three.

Saying goodbye


sorting baby clothing
That's why I started sorting out all the baby clothes my youngest no longer fits. The best baby outfits I gave to a -soon to be a mom-friend. The rest I gave to the salvation army.

And yet .. there was still a voice in my head that if there would come a third child, I would just buy everything new. I had to anyway if it was going to be a boy (since I have two girls). Nonetheless, if it was a girl I would have no problem shopping for new baby clothes, since it is my favorite hobby.

In my second phase of an empty house is an empty head, the baby blankets, bed sheet and sleeping bags disappeared from our closets into another bag for the salvation army. They were gathering dust anyway since my two daughters sleep in a grow-up bed.

Having a puppy


third child or puppy
The third fase of saying goodbye was welcoming a puppy into our family.
Something small and cute to take care of, but with lesser impact than a child. But maybe my my fellow students at the puppy course will think differently about that.
The first month our puppy Sammie showed suspicious similarities with my childbed days. The only difference was that I had to remove poop from the floor instead of my daughters' bottoms.
The nightly puppy squeaking stayed limited to just one week. I wasn't affected by it anyway, because of my clever purchased earplugs.


Selling the expensive baby stuff

The final stage now truly begun. I photographed the carrycot, stroller and Maxi-Cosi are photographed and will be appearing in a few days on Ebay.com. Things that you won't buy lightly for a second time since the total cost is the equivalent of a sunny holiday.


The final moment has arrived: Farewell to number three and two, I really love you!

woensdag 8 maart 2017

Help, mama is ziek!

mama ziek griep verkouden verkoudheid
Na de buikloop, diverse verkoudheden en een griepvirus van mijn twee meisjes te hebben getrotseerd, dacht ik echt deze keer de dans te hebben ontsprongen. Zelfs de landelijke griepgolf leek geen effect op mij te hebben.
Tot en met afgelopen zondag dan. Na de hele nacht op de bank te hebben gezeten om onafgebroken te hoesten (liggen ging niet), moest ik concluderen dat die rotzakken me toch weer te pakken hadden gekregen. En met rotzakken bedoel ik de bacillen van mijn kids,
Door al die rondzwervende bacteriën, bacillen en virussen op school zijn mijn kids regelmatig verkouden.  Dat is meestal na een dag of twee weer voorbij en dan rennen ze weer net zo vrolijk door het huis als voorheen. 
Als ik de pech heb dat ze mij besmetten, kom ik er minder makkelijk van af: de verkoudheid openbaart zich bij mij direct als griep of luchtweginfectie en ik heb daar zeker een week voor nodig om bij te komen.
Bijkomen, lukt dat eigenlijk wel als zieke mama?
Voordat ik kinderen had, betekende ziek zijn de dag liggende op de bank doorbrengen, terwijl ik:
a) tv keek;
b) een tijdschrift las;
c) een dutje deed.
Mét kids betekent dat het gezinsleven toch door moet draaien, ziek of niet. Oftewel, ondanks dat jij je zwak, ziek en misselijk voelt, zorg je  voor de kids, maak je het avondeten klaar, werk je een strijk weg, vouw je de was, laat je de hond uit, etc. etc.  Dat moet toch anders kunnen?

Hoe kom je als zieke moeder de week door?

  1. Vraag hulp
Het zal onze Calvinistische inslag zijn, maar wij moeders vragen niet graag om hulp. Waarom eigenlijk niet? Het maakt het leven een stuk gemakkelijker.
Dus vraag je eigen moeder of ze je een pannetje soep langs komt brengen (alle zieken willen uiteindelijk hun moeder, zelfs als je veertig bent). Voordat je het weet heeft je mama ongevraagd de zooi in huis aan kant gebracht. En als je echt geluk hebt, neemt ze zelfs je strijk mee naar huis.
Enne, je vriend / mam / samenwoonpartner kan toch ook koken? Hij is toch niet omgekomen van de honger toen hij nog op zichzelf woonde? Ik bedoel maar.
  1. Laat de boel de boel
Ja, ik weet het, er liggen nog manden vol met vieze en schone was en strijkgoed dat op een strijkbeurt wacht. En, ja de kinderkamers kunnen ook wel een goede stofzuigbeurt gebruiken. Who cares? Dit kun je ook prima doen als je weer beter bent. Dus. Laat vooral de boel de boel.
  1. Regel speelafspraken
Je houdt superveel van je kindjes, maar als je ziek bent, kun je ze wel achter het behang plakken.  Een paar appjes in je mamanetwerk en je hebt zo een paar playdates voor je kids geregeld. Bijkomend voordeel: Je hoeft ook niet met je verrotte zieke hoofd naar school te racen om je kinderen op te halen.
  1. Lang leve Netflix en de I-pad
Okay, teveel TV en I-pad is niet goed voor je kids, dat weten we allemaal. (zie ook mijn   mijn blog Generatie I-pad en co).  Echter in tijden van ziekte breekt de nood wetten. 
Met een Netflix-abonnement ben je er zeker van dat je op ieder gewenst moment een tekenfilm of serie kunt opzetten waar ze zo een uurtje zoet mee zijn.  Of geef ze de I-pad, kunnen ze helemaal zelf bepalen wat ze willen zien. 
Kun jij nog even een extra dutje op de bank doen. You’re welcome!
Ennnn? Voel je je al wat beter? 

vrijdag 3 maart 2017

18 dingen waaraan je een echte mama kunt herkennen | Mamablog met humor

Hey, je weet pas echt dat je een mama bent, wanneer:

  1. je drie grootste hobby's bijslapen, uitslapen en slapen zijn;
  2. je uitgroei inmiddels op je knieën hangt, omdat je de kapper al maanden niet gezien hebt.
  3. Netflix je allerbeste vriend is, omdat Lalaloopsy, The backyardians en Winx Club je kindjes vermaken, terwijl jij:
  • een mailtje naar die belangrijke collega kan sturen;
  • de ontplofte bom thuis tot beheersbare proporties probeert te krijgen;
  • een dutje op de bank kunt doen of althans hiertoe een poging waagt;
  • eindelijk die vriendin kunt bellen, die je al te lang niet gesproken hebt.
  1. het hoogtepunt van de vrijdagavond het bankhangen met vriendlief is, waar jullie onder het genot van een wijntje en een kaasje The Good Wife, Suits of House of Cards kijken.
  2. je ieder K3 liedje kon meezingen, totdat K3 besloot ermee te stoppen en Hanne, Marthe en Klaasje het stokje overnamen;
  3. je stiekem de oude K3 veel leuker vindt;
  4. je exotische vakantiebestemmingen definitief vaarwel hebt gezegd en hebt ingeruild voor kindvriendelijke bungalowparken;
  5. het avondeten minimaal een uur in beslag neemt, omdat je lieve schatjes weer eens verrekken hun bord leeg te eten.
  6. een avondje uit ook een gevecht tegen algehele vermoeidheid inhoudt, dat alleen verholpen kan worden door het consumeren van wijn, bij voorkeur in grote hoeveelheden.
  7. de inhoud van de kledingkast van je kinderen groter en meer trendy is dan die van jezelf.
  8. je bh- maat van B naar DD is gegaan, en, voor de minder gelukkige mama's, geslonken is tot cupmaat AA.
  9. je voortaan, zonder uitzonderingen, met “mevrouw”en “u” wordt aangesproken.
  10. 'Me time' bestaat uit je Facebook en Instagram checken.
  11. je hart een paar keer per dag opnieuw smelt omdat je gewoon echt de iefste, leukste en gezelligste kinderen van de wereld hebt.
  12. een dikke knuffel van je kind zelfs een @#%#%#% dag op kantoor goedmaakt.
  13. je regelmatig samen met je kindjes door de huiskamer danst op (constant dezelfde) hits van Katy Perry, Justin Bieber, Taylor Swift en Kinderen voor Kinderen. 
  14. je zo trots, echt zo trots bent op je kinderen als ze:
  • spontaan de eigen kamer opruimen
  • zelf hun kleren aan kunnen doen
  • de eerste prijs in een kleurwedstrijd winnen
  • voortaan samen onder de douche gaan, zonder mama. En dat de oudste de jongste helpt met aankleden.


18. liefde een nieuwe dimensie voor je heeft gekregen. I love you to the moon and back Evi en Fiene!!