woensdag 7 december 2016

Brief aan Sinterklaas | Mamablog met humor

Lieve Sinterklaas,

Het was weer gezellig. Maar ook vermoeiend. En daarom ben ik stiekem een beetje blij dat u weer naar Spanje vertrokken bent.

De afgelopen weken stonden bij ons gezin volledig in het teken van Sinterklaas. We hebben geen aflevering van het Sinterklaas-journaal gemist en we hebben volop meegeleefd met de crisissen rondom de pepernoten en hunnebedstenen. De kids konden er geen genoeg van krijgen, dus ook 's ochtends zaten er twee meisjes met open mond voor de tv. Ook de herhalingen die uitgezonden werden via NPO vonden gretig aftrek. (tot vervelens aan toe)

Een week of drie geleden kwam u met uw Pieten aan in Meppel. Wij konden het zeer waarderen dat u de volgende dag ook de moeite deed om helemaal door naar Tilburg te varen, zodat wij ook een glimp van u konden opvangen.

Vantevoren had er thuis bij ons al een kleine crisis voorgedaan betreffende de outfits. Het leek mij wel leuk als de kindjes geheel in stijl naar de intocht konden gaan. Voor de oudste had ik een zwarte pietenjurk en voor de jongste een zwarte pietenpak. Dat pikte de kleine niet en daarom werden wij getrakteerd op heel veel gekrijs, gehuil en constante herhaling van de zin “ik wil ook een jurk”. Ze hield voet bij stuk en verrekte het om het pakje aan te trekken. Dan maar geen pakje.

Enfin, uiteindelijk tufte hele gezin naar de haven van Tilburg, waarna we ons installeerden op de brug zodat we vrij uitzicht hadden. Helaas werkte het weer niet mee, maar wij trotseerden zware windstoten en regenbuien, allemaal om u in het echt te bewonderen.

En toen was het zover: eerst een parade van kleine bootjes met zwaaiende zwarte pieten en vervolgens het piece de resistance: Daar stond u dan boven op de boot, tussen wel 100 pieten. Mijn meisjes hadden wederom hun mond open van verbazing. Dat maakte het gedoe van daarvoor het toch wel waard.

Na een uur wachten waren we zeiknat (een paraplu en windstoten is geen goede combinatie). Maar daar was u dan, zittend en zwaaiend op uw witte paard. Mijn oudste had u een brief geschreven en die moest natuurlijk mee naar de optocht. Ze wilde hem persé persoonlijk aan u overhandigen en dus baande mama zich als een diehard-fan door de menigte, de zwarte pieten en security. En dit alles met mijn dochter in mijn armen. En ja daar stonden we, direct naast uw paard. Ik zocht oogcontact met u en riep “mijn dochter heeft een brief!”. Ik tilde haar zo hoog op als dat ik kon en ze overhandigde u haar brief. De rest van de dag keek ze me aan met ogen die glommen van trots.

Elke afgelopen avond hebben mijn meisjes hun schoen gezet en u luid toegezongen. De eerste avond zorgde dat voor een probleem, aangezien mijn lief me er niet op had voorbereid en er dus geen snoep in huis was. In een verloren hoek vond ik nog twee smartie doosjes, waarvan al bekend was dat mijn oudste ze niet lustte. Und jetzt? Toch maar in haar schoen en die van haar zusje gedaan. De volgende ochtend om kwart over zes maakte ze me al wakker om naar haar schoen te kijken. “Maar die lust ik helemaal niet!!!” schreeuwe ze in het oor van mijn nog slaperige hoofd.
Die avond zette ze haar schoen met het doosje Smarties én een brief voor u met de melding dat ze ze graag wilde ruilen. Gelukkig brachten de Pieten die nacht een zakje met snoep dat ze wel lustte.

Ook bracht u een bezoek aan een vriendinnetje op haar verjaardag. U had drie van uw beste Pieten meegenomen, waarvan er één nogal gecharmeerd was van mijn dochter. Het hoogtepunt van het feestje was toch echt dat er een Zwarte Piet verliefd op haar was. We hebben het nog dagen mogen horen, vergezeld van een hoop gegiebel.

En ook de manege vergat u niet met een bezoekje te vereren. Omdat het van essentieel belang was dat alle aanwezigen, dus ook de ouders, hun Pieten-diploma zouden halen, moesten wij eerst een zwaar parcours afleggen, compleet met ritje op paard, kruiwagen en een hooibalenstormbaan.
Daarna was u enigszins lang van stof, waardoor de jongste bijna op mijn schoot in slaap viel. Ik viel bijna neer van de honger, aangezien we nog geen avondeten hadden gehad.

Nadat de kids een verlanglijstje hadden gemaakt ging ik enthousiast op pad voor de Sinterklaasinkopen. Misschien overbodig om te melden, maar ik was niet alleen. Drommen mensen stonden voor de kassa's alsof al het speelgoed GRATIS door u werd uitgedeeld.
Vijf uur later kwam ik uitgeput thuis en toen had ik nog steeds niet alles. Die avond nog het een en ander via internet besteld waarna ik in de bank plofte.
Een gedeelte van die cadeautjes moest nog worden ingepakt, maar dat zou mijn lief de volgende avond doen. Helaas heeft mijn jongste die avond beneden op de bank gezeten omdat ze buikpijn had. Resultaat: Geen ingepakte cadeaus en die avond pakjesavond. Conclusie: Ik was alsnog de sjaak en kon de hele zooi op de zaak in gaan pakken. Ook nog enigszins gespannen, aangezien één van de bestelde cadeaus nog niet was gearriveerd en het maar de vraag zou zijn of die nog op tijd binnen zou komen.

Om half zeven tufte ik naar huis en om zeven uur was het eindelijk zover: Pakjesavond. De kinderen hielden het bijna niet van de spanning. Er werd aan alle kanten van ons huis op de ramen geklopt en er was zelfs een brutale Piet die pepernoten naar binnen gooide. Ik zag meteen dat Piet zijn handschoen was vergeten, want een nogal blanke hand kwam achter het gordijn tevoorschijn. Maar mijn dochter zei vol overtuiging dat het een zwarte hand was geweest. Dus of Piet nu zwart is of alleen roetvegen heeft, pimpelpaars is, of getransformeerd is tot een Minion, voor mijn dochter blijft Piet Zwarte Piet.

Bij ieder cadeau dat werd uitgepakt, stuiterden mijn kinderen van enthousiame door de kamer. Grote of kleine cadeaus, dure of goedkope cadeaus, het maakte niet uit, ze waren met alles blij. Uiteraard moest alles meteen worden geopend en worden uitgetest, waardoor de hele kamer met cadeautjes en pakpapier bezaaid was. Om kwart voor tien waren ze compleet uitgeput van al het spelen en de spanning en brachten mijn lief en ik ze samen naar bed.


We ploften moe maar voldaan op de bank. Het was weer voorbij. We waren klaar. Op naar kerst. Wacht eens, waren wij dit jaar niet aan de beurt om het kerstdiner voor de hele familie te maken? Dus.

zondag 13 november 2016

Sinterklaasintocht | Mamablog met humor

Ja, ja, de goedheiligman is weer in ons land. En net zoals bij veel andere gezinnen staan de dagen voor ons vanaf nu tot en met 5 december in het teken van Sinterklaas.

Zo ook afgelopen zondag. Sinterklaas was al een dag eerder aangekomen in Meppel, maar was zo lief om de dag daarna helemaal naar Tilburg te varen om daar ook zijn intrede te doen.
Nu leek het mij leuk als de kindjes geheel in stijl naar de intocht konden gaan en had ik de zwarte pieten outfits al klaargelegd. Dit zorgde voor een crisis, aangezien de oudste een zwarte pietenjurk had en de jongste een zwarte pietenpak. Dat pikte de kleine niet en daarom werden wij getrakteerd op heel veel gekrijs, gehuil en constante herhaling van de zin “ik wil ook een jurk”. Ze hield voet bij stuk en verrekte het om het pakje aan te trekken. Dan maar geen pakje.

Het hele gezin tufte naar de haven van Tilburg, al waarna mama en kids snel werden gedropt (we zouden toch maar iets missen) en papa ergens in de weide omgeving naar een nog vrij parkeerplekje ging zoeken. We installeerden ons op de brug zodat we vrij uitzicht hadden in iedere richting en de kans om de eerste aanblik van de boot niet te missen. Helaas werkte het weer niet mee, maar wij trotseerden zware windstoten en regenbuien, allemaal voor de goedheiligman.
En daar was hij dan. Eerst een parade van kleine bootjes met zwaaiende zwarte pieten en vervolgens het piece de resistance: Daar was Sinterklaas boven op de boot, tussen wel 100 pieten. Mijn meisjes hadden allebei hun mond open van verbazing. Dat maakte het gedoe van daarvoor het toch wel waard.
Nadat Sinterklaas en zijn crew voorbij waren gevaren, zochten wij een beschutter plekje in een van de straten, net zoals andere duizenden mensen. Nog meer regen en nog meer windstoten, maar dat mocht de pret niet drukken. En geen onvertogen woord van mijn meisjes. Sinterklaas is echt een wonder. Na een uur wachten waren we zeiknat (een paraplu en windstoten is geen goede combinatie). Maar daar was ie dan, zittend en zwaaiend op zijn witte paard. Mijn oudste had een brief geschreven aan Sinterklaas en die moest natuurlijk mee naar de optocht. En toen kreeg mama in een keer een goed idee. Zou het niet cool zijn als ze die brief persoonlijk aan Sinterklaas kon overhandigen? Als een volleerd concertganger en diehard-fan baande ik me een weg door de menigte, de zwarte pieten en security met mijn dochter in mijn armen. En ja daar stonden we, direct naast het paard van Sinterklaas. Ik zocht oogcontact met de goedheiligman en riep “mijn dochter heeft een brief!/”.

Ik tilde haar zo hoog als dat ik kon en ze overhandigde haar brief direct aan Sinterklaas. Die bedankte haar en gaf haar een grote glimlach. Eenmaal weer op de grond, keek ze me aan met ogen die glommen van trots. De rest van de dag genoot ik nog na van Sinterklaas, maar vooral van mijn supertrotse meisje.

dinsdag 8 november 2016

Werkende mama versus thuisblijfmoeder | Mamablog met humor

Ik houd er niet van om in clichés te vervallen. En je leest er de laatste tijd al zoveel over. Al die werkende moeders die het zo druk hebben. Ik zou graag de uitzondering op de regel zijn. Helaas. Maar ik wil wel een statement maken: moeder zijn is druk, of je nou werkt of niet. Volgens mij heeft een niet-werkende moeder het zwaarder.
Ik ben blij dat ik soms naar kantoor kan gaan. Dat ik me even met andere zaken kan bezig houden. Dat ik even niet geheel in dienst sta van een ander. Want hoe lief ik mijn kids ook vind, soms kan ik ze achter het behang plakken. Als ik ze dag en nacht om me heen zou hebben, zou het er niet beter op worden.
Woensdag werkt mijn lief de hele dag en dat betekent met zijn werktijden tot een uur of drie 's nachts. Dat betekent dat ik er na mijn werkdag alleen voor sta. Eerst de kids bij de buitenschoolse opvang en de gastouder opgehaald. Blije gezichtjes die "Mammmmmma" roepen. Verveeld nooit en zorgt nog altijd voor een glimlach op mijn gezicht.
Schoenen aan, jasjes aan en lopend naar huis om toch nog even een frisse neus te halen. Kouddd, snel naar binnen. Eten maken en ondertussen kinderruzies sussen. Daarna zorgen dat de kinderen ook daadwerkelijk iets naar binnen krijgen. Drie kwartier later zijn we eindelijk klaar met eten.
Kleinste onder de douche, haren wassen, hoop gekrijs, kleinste uit de douche, kleinste aankleden, hoop gekrijs, kleinste voor de tv planten.
Oudste onder de douche, haren wassen, oudste uit de douche, hoop gekrijs want koud, oudste aankleden, oudste naar beneden. Mama probeert de badkamer enigszins droog te krijgen, poging niet geslaagd. Mama stopt de kleren in de was en ruimt speelgoed op.
Kleinste wil een flesje, oudste wil een wafel, want heeft toch nog wel honger. Erg verrassend na vier happen avondeten.
Kleinste heeft de i-pad maar oudste wil de i-pad dus wederom een hoop gekrijs. Kleinste ontdekt een nieuw spel waarbij ze alle muntstukken van haar kassa door de kamer slingert. Mama is het zat, poetst tanden, vertelt verhaaltjes en stopt kleinste in bed.
Oudste wil nog niet naar bed. Vooruit, ze mag nog een filmpje kijken. Dat worden er drie. Onder luid protest krijg ik haar naar boven. Tandenpoetsen, verhaaltje lezen en instoppen.
Kleinste wil nog een flesje dus hop weer naar beneden en naar boven.
Rond een uur of negen is het boven eindelijk stil. Vervolgens kan ik de bom die beneden ontploft is opruimen en rond half tien plof ik uitgeput op de bank.
Dan bedenk ik of ik nog even achter de laptop kruip voor dringende werkzaken of dat ik half bewusteloos op de bank TV ga kijken. Het wordt meestal het laatste.
Stel je eens voor dat ik mijn kids dag in dag uit, helemaal alleen zou moeten opvoeden, zonder welkome onderbreking van een baan of een partner die me helpt?
Hierbij een nieuwe statement: Ode aan de alleenstaande niet-werkende moeder, want die heeft het pas zwaar.




donderdag 20 oktober 2016

Afvallen met dieetpillen, ja of nee?

afslankpillen die werken
Het is oneerlijk, maar helaas geldt dat naarmate je ouder wordt, je stofwisseling steeds een beetje trager gaat werken. Vanaf mijn dertigste is dit helaas bij mij ook het geval. 
Voordat ik zwanger werd, had ik een snelle stofwisseling en behoorde ik tot de gelukkige dames die alles konden eten zonder aan te komen. De goede oude tijd is definitief voorbij. Ik hoef alleen maar te kijken naar een hamburger, toastje met brie of chocolade en ik kom al aan. 

Maar wat te doen om af te vallen? Ga ik actief sporten, een dieet volgen of een dieetpil slikken?


Ervaring met diëten



In mijn vorige blogs heb je misschien al wel gelezen dat ik in de afgelopen jaren toch een paar extra kilo's met me mee ben gaan dragen. En net als een aantal van jullie zou ik deze kilo's graag kwijtraken.


Afvallen na mijn twee zwangerschappen met behulp van een koolhydraatarm dieet is in het verleden succesvol geweest. Echter ging het verrekte langzaam en de laatste paar zwangerschapskilo's ben ik nooit verloren.

Na een paar halfslachtige afvalpogingen heb ik mezelf eindelijk zover gekregen om met goede moed weer aan een koolhydraatarm dieet te beginnen – en vol te houden (al een hele week).

Helaas is mijn gewichtsafname tot nu toe minimaal, terwijl ik me toch echt trouw aan mijn dieet houd (ja echt waar, geen gesmokkel hier). Ondertussen raak ik gefrustreerd van de rauwe worteltjes tussen de middag en het avondeten zonder aardappelen, pasta, rijst quinoa of andere koolhydraatrijke / vullende substantie.

De combinatie van minimale afname in gewicht met maximale frustratie over het eten is vaak de reden dat ik mijn lijnpoging uiteindelijk staak.  Als ik toch niet afval ,terwijl ik alleen maar gezond eet, waarom zou ik mezelf dan in 's hemelsnaam al die lekkere dingen ontzeggen?

Rationeel weet ik wel dat ik binnen een week niet meteen een paar kilo kan afvallen.  Bovendien zou dat ook helemaal niet gezond zijn, maar mijn gevoel zegt iets anders. IK WIL RESULTAAT ZIEN EN NU!

Twijfels over afslankpillen

Misschien is de tijd gekomen om mijn horizon te verbreden. Ik kom de laatste tijd steeds meer mensen tegen die een afslankpilletje heben gebruikt, vaak met indrukwekkend resultaat.

dieetpillen gevaren
Ik ben altijd sceptisch geweest over afslankpillen. Een dieetpil om af te vallen, dat kan toch nooit goed zijn?

Ik had zo mijn twijfels bij:
  • welke ingrediënten ze allemaal in die pillen stoppen;
  • of het gebruik ervan veilig is;
  • of ze niet gevaarlijk voor je lichaam zijn;
  • of je niet weer kilo's aankomt zodra je stopt;
  • Of ik niet de hele dag hyper zou zijn vanwege de energieopwekkende stoffen zoals cafeïne e.d. die in de pil kunnen zitten.
Kortom, ik had nogal wat kritische gedachten over dieetpillen, waardoor ik het gebruik in het verleden niet eens heb overwogen. Tot nu dan.

Natuurlijke afslankpillen als alternatief

Natuurlijke dieetpil Bioslimforte
Er heeft namelijk een behoorlijke ontwikkeling plaatsgevonden op het gebied van afslankpillen. 
Waren er vroeger alleen dieetpillen in omloop die speed of een andere amfetimineachtige stof bevatten, tegenwoordig zijn er ook afslankpillen die uit 100% natuurlijke stoffen bestaan. En 100% natuurlijk, dat spreekt me wel aan.
Ik sprak over deze "natuurlijke" dieetpillen met Elise Tahalele van BioSlankForte die werkt met BioSlim Forte dieetpillen. Bioslimforte is een 100% natuurlijke afslankpil afkomstig uit Indonesië. Elise geeft aan dat deze pil ideaal is voor mensen die enkele kilo's  willen afvallen en graag normaal willen blijven eten. Naast het verlies in gewicht kan deze natuurlijke afslankpil ook zorgen voor extra energie en bevat de pil een gezonde dosis vitaminen.(ja graag, met twee rondspringende kinderen in huis!)

Bij een gewoon eetpatroon van drie maaltijden en drie tussendoortjes per dag in combinatie met het drinken van twee liter water zou je tot wel tien (!) kilo in drie maanden kunnen kwijtraken. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar dat klinkt mij als muziek in mijn oren! Gewoon eten wat de pot schaft en toch kilo's verliezen, hoe makkelijk is dat?

Na drie maanden kun je stoppen met de pil en blijf je als het goed is op gewicht - ten minste als je je aan je normale eetpatroon houdt. 

Gezond eetpatroon

Maar wat is een normaal eetpatroon? Waarschijnlijk niet dat je 's avonds nog van alles voor de TV naar binnen werkt. 
Zoals met alle afslankhulpmiddelen hebben deze het meeste effect wanneer je naast het gebruik van de pil een gezond eetpatroon hebt. Elise noemt bepaalde do's and don'ts:

Vooral doen:
  • Eet met variatie, dus vooral niet iedere dag hetzelfde; Op die manier krijgt je lichaam niet de kans om te "wennen"aan bepaalde voedingsmiddelen.
  • Beperk de koolhydraten in de eerste weken tot één maaltijd per dag. De rest van de dag zoveel mogelijk koolhydraatvrij dus.
  • Drink minimaal twee liter water per dag naast je koffie of thee.
Vooral niet doen:
  • Het ontbijt overslaan. De kans is groot dat je de hele dag gaat snaaien en dus uiteindelijk meer eet. Een goed ontbijt brengt de stofwisseling op gang en zorgt voor een langere verzadiging.
Nadelen van de afslankpil kunnen zijn dat in het begin je mond wat droog kan aanvoelen (vanwege de afvoer van afvalstoffen), je je wat duizelig kunt voelen en mogelijk last kunt krijgen van koude voeten en handen (die had ik toch al, vraag maar aan mijn wederhelft).

Ook zijn de pillen zeker niet goedkoop. Niet erg als je daarmee ook het gewenste afvalresultaat bereikt, maar jammer als uiteindelijk toch voortijdig besluit om met de kuur te stoppen. 

Op internet kun je heel wat meer voors en tegens van afslankpillen lezen. Ja, je leest het goed, er zijn ook duidelijke tegens ten aanzien van natuurlijke afslankpillen. Belangrijk is dat je je vantevoren goed oriënteert en inleest, zodat je ook echt een weloverwogen keuze kunt maken óf en welke afslankpil je gaat slikken.

Ik sta er nu wel voor open om de BioSlankForte afslankpil te proberen. En vanaf vandaag ga ik iedere ochtend een pilletje voor mijn ontbijt innemen. Hopelijk vallen de bijwerkingen mee en ben ik over drie maanden daadwerkelijk tien kilo slanker. Voor zeven kilo minder teken ik ook hoor.


Meer informatie over Bioslimforte afslankpillen? Kijk eens op de website van Bioslankforte

donderdag 14 juli 2016

Generatie I-pad en co | Mamablog met humor

Zowel mijn oudste (7) als jongste dochter (3) zijn goede vriendjes met onze I-pad. Nog voordat ze amper een jaar waren, wisten ze het ding feilloos te gebruiken en daar konden opa en oma nog wel een puntje aan zuigen.

Mijn kids zijn geen uitzondering: circa 45% van de kinderen gebruikt de I-pad al voor het eerste levensjaar.

Toen ze klein waren keken mijn kindjes vooral naar Bumba, Peppa Pig en Charlie & the numbers op de I-pad Ook hadden ze een voorliefde voor unboxing videos.

Mocht je deze term niet kennen, het betreft hier zwaar irritante filmpjes waarbij een product wordt uitgepakt. In het geval van mijn kids heb ik heel wat Frozen en Disney speelgoed op onze I-pad uitgepakt zien worden, om maar niet te spreken van duizenden verrassingseieren.

Klik hier om een unboxing video te bekijken, gemaakt door mijn eigen kids :-)

Wanneer je zoekt naar antwoorden over het mediagebruik door kinderen krijg je helaas geen eenduidig antwoord. Voor elk onderzoek dat de positieve kant uitlicht, is er wel een onderzoek beschikbaar dat de schadelijke gevolgen uitgebreid uiteenzet.

Persoonlijk denk ik dat het goed is om je kind te laten opgroeien met de technologie die op dat moment beschikbaar is. Immers op school wordt ook steeds meer gebruik gemaakt van digiborden, laptops en i-pads. Ik zou niet willen dat mijn kids op school alsnog een inhaalslag zouden moeten maken omdat ik ze niet achter de i-pad wil hebben.

Dat gezegd hebbende: Het lijkt me ook niet verstandig om mijn kids de ganse dag met vierkante ogen naar de I-pad te laten staren, maar een half uurtje hier en daar moet toch geen kwaad kunnen?


Onderzoekscentrum Mijn Kind Online adviseert max. 30 minuten schermgebruik per dag voor een kind van twee jaar. Dit loopt op tot 1 a 1,5 uur voor een tienjarige. 
De Amerikaanse Vereniging voor Kinderartsen (AAP) daarentegen is heel stellig: geen tablet of tv voor kinderen onder de twee jaar. Maar of dat in deze tijd zo realistisch is?

Doordeweeks halen mijn kinderen dat uur schermtijd absoluut niet. Maar in het weekend gebruiken ze de I-pad toch wel langer dan 1,5 uur. Ook ben ik wat minder tevreden met alle content die tegenwoordig wordt bekeken.

Het begon onschuldig met de knutselvlog van Jill, waardoor mijn oudste iedere dag wel weer een nieuw cool knutselwerkje wilde maken.
Helaas gebruikt Jill graag niet alledaags knutselmateriaal, waardoor vriendlief en ik weer op pad moesten voor bloem en voedselkleurstof (klei maken), houtlijm (een raamsticker maken) behanglijm (pinata maken) en vanillesmaakstof (zelf snoepjes maken). Kost een klein vermogen en het resultaat is vaak niet meer dan een slap aftreksel van het kant en klare product. Maar hey alles voor de creativiteit van de kinderen.

Op dit moment hebben vloggers zoals meisje Djamilla en Enzo Knol de voorkeur. Over het algemeen filmpjes met een challenge of een unboxing video waarin het nieuwste speelgoed uitgebreid wordt getest.  Vergeet vooral niet de vele flauwe grappen en grollen tussendoor. 

Mijn kinderen moeten er smakelijk om lachen (ik niet), maar nemen stiekem toch best wat over. Zo hoor ik regelmatig Duimpje omhoog, "Holy shit" (Enzo Knol) en "O my god" (meisje Djamilla) voorbijkomen.

Gelukkig willen mijn meisjes nog steeds graag buiten spelen en zijn ze met grote regelmaat in de weer met barbies, klei, tekeningen en andere knutselpraktijken. Zolang ze dat nog doen, maak ik me geen echte zorgen.

En...voortaan “vergeet” ik tijdens het weekend af en toe om de I-pad op te laden. Kunnen ze weer lekker naar buiten :-).



vrijdag 24 juni 2016

Help, mama heeft lege nest syndroom! | Mamablog met humor

Afgelopen woensdag was het zover: mijn jongste werd vier. En ik had het er zwaar mee.
Het voelde als een soort van afscheid, zeker omdat vriendlief en ik besloten hebben dat ons gezin compleet is.

Dat betekent dat er geen mollige babybeentjes meer door ons huis gaan trippelen. Of dat er een kleintje op mijn borst in slaap valt. Gewoon omdat het zo lekker veilig en vertrouwd voelt om dicht bij mama te zijn.

Het babyvet bij mijn jongste is al lang verdwenen. Alleen het stukje huid om haar polsjes, waar het net lijkt of er een elastiekje heeft gezeten, herinnert er nog aan.

Af en toe is ze nog zo heerlijk klein. Met haar kleine krakende kinderstemmetje zegt ze alles wat in haar opkomt. En ja, ze zoekt nog steeds regelmatig mama's schoot op. Ik moet haar nog altijd de trap opdragen als ze naar bed gaat. Op haar bed lees ik een verhaaltje, waarna ze tevreden gaat liggen. Om vervolgens te melden dat papa haar nog een kus en knuffel moet geven.

Mijn oudste van zeven slaat het verhaaltje inmiddels over. Sinds ze zelf kan lezen vind ze het leuker om haar eigen boekjes te lezen. Heel af en toe krijg ik nog een knuffel voordat ik haar welterusten zoen, maar ze zijn in de loop der tijd spaarzamer geworden.

De meeste kindjes die vier worden, gaan meteen naar school. Vaak hebben ze een dag of drie mogen wennen, maar zodra ze vier zijn gaan ze voortaan vier dagen in de week.
Het is verbazingwekkend hoe snel je kinderen opgroeien zodra ze naar school gaan. Ik heb ervaring met de oudste. Binnen twee weken was het kleine eraf. Ze was meteen een stuk wijzer en zelfstandiger. Dat inherent betekende dat ze mama weer een stukje minder nodig had. Dat natuurlijk goed is, omdat ze het uiteindelijk ook zelf in de grote wereld moet gaan redden. Maar toch.

Gelukkig was mijn jongste eind juni jarig, waardoor ze pas na de vakantie naar school “moet”. Zelf kan ze niet wachten, zoveel zin heeft ze erin. Naar school gaan betekent namelijk ook afspreken met andere kindjes, verjaardagsfeestjes en heel veel nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. Dat weet ze maar al te goed van haar oudere zus.

Ik ben blij dat ik het moment van school nog even kan uitstellen. En troost me met de gedachte dat ik nog de hele grote vakantie heb om van mijn kleinste kleine meid te genieten.  

dinsdag 12 april 2016

Bezoekje aan De Efteling met kids | Mamablog met humor

Yes, afgelopen weekend was het eindelijk zover! We gingen met het gezin naar Bosrijk, het prachtige vakantiepark van de Efteling. Aangezien de Efteling voor ons maar een half uurtje rijden is, brengen wij trouw ieder jaar een bezoekje aan de Efteling met de kids.

Het is een beetje nostalgie, aangezien mijn lief en ik als kind ook ieder jaar door het dolle heen waren als we een dagje naar de Efteling gingen. Deze familietraditie willen we graag doorgeven aan onze kinderen.

Dit was de eerste keer dat we in vakantiepark Bosrijk logeerden en maar liefst drie dagen achter elkaar van de Efteling konden genieten. Een aanrader, wat mij betreft!

We hebben alles kunnen zien en doen wat er mogelijk is met twee kids van drie en zes. Daarnaast was er tijd voor koffie op het terras, een uitgebreide lunch en gewoonweg op een bankje genieten van al het moois én het zonnetje op ons bol.

Uniek aan de Efteling is dat werkelijk al je zintuigen geprikkeld worden.
In de Droomvlucht kun je mysterieuze zwevende kastelen onder een sterrenhemel aanschouwen en zie je schattige elfjes in prachtige bloementuinen voorbij komen.
Je ruikt de lentebloesem als je de Chinese Nachtegaal met een bezoekje vereert en je waant je in een echt oerwoud als je de geluiden hoort in Fata Morgana.
Je fietst je een ongeluk in de kleine treintjes maar geniet intens van het stralend gezichtje naast je.
En de kriebels in je buik van het schommelschip, de kookpotjes en de Bob zorgen na een half uur nog steeds voor een misselijk maar voldaan gevoel.

Ik vond het geweldig dat mijn oudste nu lang genoeg was en eindelijk durf had om ook in de “spannende” attracties te gaan.
Aangezien ik een stoere mama ben en papa een zwakke maag heeft, zou ik haar wel even vergezellen in houten achtbaan Joris en de Draak. Na een aantal keer de afdaling live te hebben aanschouwt, werd ik steeds zenuwachtiger.
Toen kwam het moment suprême en gingen we met een rotgang de achtbaan af. Ik geloof dat heel de Efteling mij heeft horen gillen en mijn dochter nu doof is aan één oor.

Mijn jongste van drie is een geval apart. Het allerleukste vond ze het schommelschip, waardoor papa en mama gedwongen waren hier nog een tweede keer in te gaan en kotsmisselijk te worden.
Het spookhuis vond ze niet eng, maar de Fata Morgana des te enger. Nou moet ik zeggen dat ik me ook verbaasde over alle enge gezichten en naargeestige tafereeltjes die daar plaatsvonden. Dat had ik als kind nooit zo bewust meegemaakt.

Gelachen, gegierd en gebruld hebben we in wildwaterbaan Piranha. Daar hebben we geprobeerd de grote golven en de watervallen te ontwijken, met wisselend resultaat. Toen papa schreeuwde: “Aahhh, mijn kont is helemaal nat” hadden de kids het niet meer. Happy times!

En dan het Sprookjesbos. Wat mij betreft echt een pareltje in de Efteling. Je kunt er heerlijk wandelen terwijl je geniet van de blikken van verbazing en verwondering van je kinderen. Lieve kabouterhuisjes, prachtige prinsessen, een gigantische reus, de draak, de zeven geitjes en Pinokkio, wat wil een kind nog meer? Sla vooral “Het meisje met de zwavelstokjes” niet over. Prachtig weergeven met onder meer hologrammen en een verhaal waar je een brok van in de keel krijgt.

Bosrijk
De huisjes in Bosrijk zijn prachtig karakteristiek, voorzien van een ruime tuin en werkelijk van alle gemakken voorzien.
Ook het park Bosrijk is een plaatje met veel groen en bos, originele speeltuinen, bezienswaardigheden (o.a. het kasteel van Klaas Vaak in de grote vijver en de broertjes en zusjes van de sprookjesboom).
Tel daar de sfeervolle restaurantjes en een gezellig zwembad bij op en je hebt een heerlijk weekend, midweek of week voor het hele gezin, zélfs als je geen bezoekje aan de Efteling brengt.

Must-see in Bosrijk is het dagelijks bezoekje van Klaas Vaak om acht uur onder de poort van het hoofdgebouw. De kids vonden het geweldig en papa en mama konden de humor van Klaas Vaak en zandkabouter ook waarderen.

Jammer genoeg komt aan alles een einde en tuften wij afgelopen zondagavond moe maar voldaan naar huis. Volgend jaar zeker weer!


Wil je het complete fotoverslag van ons bezoek aan de Efteling zien? Neem dan een kijkje op Instagram: https://www.instagram.com/moepa_kids/.